P. R. Sarkar twierdzi, że na historię powinno się spojrzeć jak na cykliczną dominację pewnych klas społeczeństwa. Jego koncepcja klasy społecznej jest jednakże odmienna od wcześniejszych, materialistycznych założeń. Sarkar definiuje klasę społeczną bardziej poprzez cechy umysłowe, niż fizyczne czy materialistyczne. Twierdzi, że w początkach ludzkości dominowała mentalność czy też klasa Shudras - ludzi, u których materia dominowała nad umysłem. Tych ludzi zajmowała głównie walka o przetrwanie, o utrzymanie się przy życiu. Poprzez wieki ludzie należący do klasy Shudras, czyli pracowników, zmagali się z fizycznym aspektem przetrwania.

Sarkar zaznacza, że przewodzenie społeczeństwem przeszło wtedy w ręce ludzi z inną mentalnością. Klasa Ksattriyas (wojownicy) charakteryzowała się mentalnością typu: "z moją siłą fizyczną opanuję świat (materię)". Od neolitycznych czasów oraz przez okres znany jako "historia starożytna", ta właśnie klasa wywierała decydujący wpływ na społeczeństwo. Kroniki wojen toczonych przez wielkie cywilizacje są przykład tej ery wojowników.

Z dalszym rozwojem społeczeństwa kolejna klasa powstała by panować. Vipras czyli intelektualiści mieli inny sposób na zdobycie władzy. Myśleli: "Siłą mego umysłu opanuję świat." Dlatego też w Średniowieczu ministrowie, doradcy czy duchowni (papieże, Imamowie, etc.) posiadali prawdziwą władzę nad społeczeństwem, chociaż wojownicy - królowie najczęściej byli tytularnymi władcami. Ta intelektualna klasa spowodowała napływ nowych idei intelektualnych i duchowych, jednakże również wykorzystywała społeczeństwo i jest odpowiedzialna za religijne wojny tych czasów.

Cykl społeczeństwa jest w ciągłym ruchu. Intelektualiści scedowali swe wpływy na klasę Vaeshyas czyli kapitalistów, którzy byli twórcami przemysłowych i handlowych rewolucji, będących początkiem chociażby współczesnej epoki. Mentalnością tej klasy jest używanie siły umysłu po to, by gromadzić zasoby. Podobnie, jak epoka wojowników miała szczególny typ rządów - monarchię, epoka intelektualistów cechowała się specyficzną odmianą monarchii, którą Sarkar nazywa ministrokracją. Wiek kapitalizmu z kolei przyniósł nam rozkwit demokracji. Obecnie większość krajów świata jest w erze kapitalistycznej.

Według Sarkara era Vaeshyan (kapitalistów) powoli dobiega końca i zakończy się społeczną rewolucją ciemiężonych ekonomicznie, politycznie i psychologicznie mas. Następstwem rewolucji będzie ponowna era wojowników.

Czy przyszłość naszej cywilizacji musi być tak ponura? Czy jesteśmy w przyszłości skazani na rewolucję i militarną dyktaturę? Teoria Sarkara proponuje inną możliwość. Mówi On, że najkorzystniejszym rozwiązaniem jest przygotowanie rozwoju zdeklasowanej grupy ludzi, których nazywa Sadviprami. Sadvipra to duchowo i moralnie nacechowany rewolucjonista, który działa przeciwko eksploatacji i wykorzystywaniu klas społecznych. Problem większości społecznych przemian przeszłości leży w tym, że ilekroć nowa grupa ludzi zainicjowała zmiany, ostatecznym finałem było wykorzystywanie innych klas społeczeństwa. Jedynym sposobem uniknięcia tego jest wykreowanie Sadviprów, którzy będą pracować dla dobra wszystkich.

Polityczna koncepcja PROUT-u jest oparta na ustanawianiu elektoratu złożonego z rozwiniętych duchowo ludzi. Współczesna demokracja musi zostać zreformowana. Dzisiejsza demokracja, chociaż lepsza niż którykolwiek z istniejących dotychczas systemów, ma pewne słabe punkty. Przede wszystkim nie ma żadnej gwarancji praw ekonomicznych dla ludzi. Demokracja stała się preferowanym systemem potężnych ekonomicznych sił, ponieważ z jej pomocą można z łatwością narzucać własne metody oddziaływań i władzy. Na dodatek istnieją trzy podstawowe cechy, jakich często brakuje elektoratowi, który jest gwarancją tego, że rok po roku wybierany jest bardzo nędzny standard rządzących.