| Kosmologia |
 |
 |
 |
|
Kosmologia filozofii Ananda Margi skupia się na Kosmicznym Cyklu - Kręgu Stworzenia czyli Barhmacakrze. Jest to krąg, ponieważ końcowy jego punkt jest taki sam, jak punkt początkowy, co stanie się za chwilę jasne. Istotne jest, że cykl to ciągły proces transformacji charakteryzujący się różnymi etapami występującymi jednocześnie. Kosmiczna Istota to Brahman. To wszystko. Wszystko w Nim egzystuje, nic nie istnieje poza Nim. Jest to jedna Nieskończoność, wieczna i niezmienna błogość. Brahman skomponowany jest z dwóch części - Zasady Poznawczej (Świadomość) oraz Zasady Operacyjnej (Siły). Są one nierozdzielne - podobnie, jak nie można oddzielić ognia od jego cechy spalania. Dla celów filozoficznych Świadomości przyporządkowano arbitralnie rodzaj męski i nazywa się ją Puruszą czy Shivą. Jest On jądrem i bytem obserwującym wszechświat. Jego Sile przypisano rodzaj żeński, nazywana bywa Prakrti czy Shakti. Jest Ona siłą, która - pod kontrolą Puruszy -przekształca Jego część we wszechświat. Jest to ślepa siła i zawsze znajduje się pod Jego kontrolą. On nie działa, pozwala działać Jej. On pozostaje świadkiem i obiektami, które obserwuje a Ona jest akcją. Prakrti posiada trzy atrybuty czy też wiążące zasady (guny): siłę czującą (sattvagunę), siłę mutującą (rajogunę) oraz siłę statyczną (tamogunę). W pierwszej fazie cyklu pierwsza drobna część Puruszy zostaje przekształcona przez siłę czującą w kosmiczne poczucie istnienia (poczucie "Ja jestem" Mahattattvy). Następnie drobna porcja tego poczucia "Ja istnieję" zostaje przekształcona przez siłę mutująca w Ahamtattvę (poczucie "Ja czynię")Z kolei część Ahamtattvy zostaje przekształcona przez siłę statyczną w Cittatattvę (poczucie "Ja uczyniłem"). Cittatattva zawiera w sobie wszystkie poprzednie etapy i wszystkie trzy (Kosmiczny Mahat, Aham i Citta) składają się na Kosmiczny Umysł umiejscowiony w pierwotnej Świadomości, w Puruszy. Ciągłe więzy działającej na Kosmiczną Cittę siły statyczności powodują dalszą metamorfozę Puruszy w fundamentalne czynniki wszechświata. Wszechświat skomponowany jest z pięciu czynników elementarnych: czynnika eterycznego (przestrzeń), powietrznego (gaz), świetlnego (ciepło/światło), płynnego i stałego. Każdy czynnik uformował się z czynnika subtelniejszego - z przekształcenia się części takiego czynnika - i w konsekwencji zawiera esencję tego wcześniejszego czynnika. Dlatego czynnik powietrzny pochodzi od (i zawiera w sobie) czynnika eterycznego, czynnik świetlny pochodzi od czynnika powietrznego itd. Wszystkie czynniki egzystują wewnątrz Kosmicznego Umysłu, z którego powstały i Kosmiczny Umysł jest nierozłącznie z nimi wszystkimi powiązany. Ten wszechświat jest zatem projekcją myśli Kosmicznego Umysłu. Ponieważ Kosmiczny Umysł również istnieje wewnątrz Puruszy, wszystko jest Jego częścią i jest On we wszystkim. Zdominowanie Prakrti nad Puruszą wzrasta i każdy kolejny etap jest surowszy i bardziej zwarty od wcześniejszego. Czynnik stały jest najsurowszym etapem manifestacji. W każdym czynniku na skutek nacisku na ten czynnik siły statycznej powstaje energia (prana). Energia witalna (pranah) ukształtowuje się na skutek połączenia wszystkich pran każdego czynnika elementarnego wewnątrz ciała stałego (ciało stałe zawiera w sobie wszystkie wcześniejsze czynniki). Na skutek ciągłego nacisku siły statycznej na czynnik stały ostatecznie ciśnienie staje się zbyt duże i następuje jedna z dwóch rzeczy: Eksplozja (jadasphota): Jeśli pomiędzy czynnikami nie występuje odpowiednia równowaga, ostatecznie czynnik stały (w postaci ciała niebieskiego) eksploduje a jego czynniki składowe połączą się z odpowiednimi czynnikami w przestrzeni kosmicznej. Życie: Jeśli warunki są właściwe a czynniki znajdują się w odpowiedniej równowadze, pewna część czynnika stałego zostaje rozdrobniona do stanu subtelniejszego, niż eter i przejawia się w nim jako umysł Citta, która obdarza nowy umysł jednostkowy poczucie "Ja powstałem." Umysł ten związuje się z odpowiednim ciałem i zaczyna kontrolować energie witalne tego ciała tym samym kontrolując jego funkcje. Ponieważ indywidualny umysł powstaje z ciała stałego, niewielkiej części uśpionego w tym czynniku Kosmicznego Umysłu, mówi się, że mikrokosmos jest miniaturą Makrokosmosu." Widzimy zatem, że umysł powstaje z materii, a materia - poprzez Umysł Kosmiczny - pochodzi od Świadomości. W tym momencie zaczyna się wycofywanie przez Obserwującą Świadomość (Puruszę) siły Jego Operującej Zasady. Pozwolił Jej związać Siebie do ostatecznego stanu surowości (proces ten nazywa się Saincarą) a teraz stopniowo przeciwstawia się Jej mocy do momentu, gdy umysł ponownie się w Nim nie połączy. Ta faza powrotu znana jest pod nazwą Pratisaincary. W Pratisaincarze umysł jednostkowy stopniowo ewoluuje poprzez wiele narodzin, wiele różnych ciał. W miarę ewolucji zaadoptowuje coraz bardziej złożone struktury fizyczne odpowiednie dla jego pragnienia ekspresji. Zauważyć warto, że występuje tutaj wyraźne rozróżnienie pomiędzy ciałem i umysłem. Ciało to wehikuł, który przejmuje umysł zgodnie ze swoim stopniem ewolucji - życie to egzystencja umysłu w powiązaniu z określonym ciałem a śmierć to tymczasowa utrata fizycznej struktury do czasu otrzymania przez umysł nowej. Umysł rozwija się wraz z zmniejszaniem się więzów krępujących go zasad (gun). Na początku umysł zdominowany jest przez siłę statyczną a dominującą tendencją są instynkty (citta). W miarę rozwoju z czasem zaczyna dominować siła mutująca i z citty wyewoluowuje aham (Ja sprawcze). Zdominowanie citty przez aham przejawia sie jako intelekt, ego. Ostatecznie nad siłą mutacyjną zaczyna dominować siła czująca i z ahamu wyewoluowuje jednostkowy mahat (egzystencjalne poczucie "Ja jestem). Dominacja mahatu nad ahamem przejawia się jako intuicja. Wiele zwierząt i rośli posiada jedynie instynkt, wiele z nich posiada także intelekt lub wszystkie trzy (instynkt, intelekt i intuicję). U nierozwiniętych stworzeń dominuje instynkt. U stworzeń bardziej rozwiniętych intelekt zaczyna przeważać nad instynktem. Lecz intelekt jest nadrzędny tylko u istot ludzkich. Na tym etapie umysł zaczyna zadawać sobie pytania o naturze swojej własnej egzystencji i rozpoczyna się duchowa podróż. Zwiększa sie pragnienie praktyk duchowych a ego zostaje stopniowo przyćmione intuicją i przyciąganiem Najwyższego Jądra. To przyciąganie nazywamy oddaniem, dewocją czy też bhakti. Dewocja to miłość do Nieskończonego. Mówi się, że gdy osiąga się oddanie, osiąga się wszystko, ponieważ prowadzi to do ostatecznego połączenia z Najwyższym. "Poznanie siebie to prawdziwa wiedza; służenie wszystkim z ideacją Boga to prawdziwe działanie; a ślubowanie zadowolenia Boga to prawdziwe oddanie." Shrii Shrii Anandamurti
Przyciąganie ku Kosmicznemu Jądru przyspiesza wraz z rozszerzaniem się umysłu i jego wysubtelnianiem. Taka jednostka zaczyna odczuwać zatapianie się umysłu w Celu. Nazywa się to samadhi, co dosłownie oznacza "jedność, absorpcja z Celem." Mimo, że istnieje wiele różnych rodzajów samadhi, można je podzielić na dwie główne kategorie: savikalpa i nirvikalpa. Savikalpa oznacza "z vikalpa" czyli "z mentalną myślą czy odczuwaniem." Zatem Savikalpa Samadhi oznacza stan absorpcji w Umyśle Kosmicznym. Ponieważ esencją umysłu (nawet Umysłu Kosmicznego) jest odczuwanie "Ja jestem" (egzystencjalne poczucie "Ja istnieję"), w samadhi pozostaje poczucie istnienia - "Ja jestem." Nirvikalpa Samadhi to stan bezwarunkowej absorpcji, gdzie wszystkie tendencje umysłu są całkowicie zawieszone. Nirvikalpa oznacza "bez vikalpa" czyli "bez mentalnej myśli czy odczuwania." To stan absolutnej błogości - całkowitej absorpcji w Kosmicznej Świadomości. Ponieważ stan ten znajduje się poza umysłem, nie jest możliwe nawet przybliżone myślenie o nim, nie mówiąc już o próbach opisania go. Nie możemy myśleć o nim po prostu dlatego, że nie jest możliwe myślenie naszym umysłem o czymś będącym poza ograniczeniami naszego własnego umysłu. Jedyny sposób rozpoznania faktu, iż znajdowaliśmy się w tym najwyższym ze stanów, to odczuwanie przez umysł, który znajdował się w tym stanie, fal błogości. "Nie mówię, że ja Go znam; nie mówię też, że Go nie znam. Ponieważ wiem, że jest on poza wszelką wiedzą i niewiedzą." Shrii Shrii Anandamurti
Savikalpa Sandhi o ciągłej naturze jest nazwana wyzwoleniem lub mukti. Jest to roztopienie się umysłu w Umyśle Kosmicznym. Nirvikalpa Samadhi o ciągłej naturze jest nazwane zwycięstwem lub moksa. Jest to ciągłe pochłonięcie umysłu przez Kosmiczną Świadomość.
Dlatego duchowa praktyka jest procesem wkraczania umysłu w Świadomość wewnątrz której istnieje; Kosmiczną Świadomość. Jest to uczucie „Ja”, które kończy się w najwyższym doświadczeniu Absolutu; „Gdzie „Ja” jest, „Jego” nie ma; gdzie „On” jest, nie ma „Ja."" „Kosmiczna Świadomość mieszka w każdej egzystencji, w pragnieniu każdego serca.” Shrii Shrii Anandamurti
Gdzie istnieje Świadomość zarówno jako jądro Świadkującej Jednostki jak i przeobrażony Kosmiczny Umysł (i wszechświat), taki stan Brahmana jest znany jako Saguna Brahma. Gdzie Świadomość istnieje tylko w swoim nie-przeobrażonym stanie (Prakriti jest tutaj uśpiona), taki stan jest znany jako Nirguna Brahma. Taraka Brahma jest wspólnym punktem pomiędzy tymi dwoma stanami Brahmy. W tym stanie Brahma przybiera ciało fizyczne zbudowane z pięciu fundamentalnych elementów (Mahasambhuti) i manifestuje się jako Sadguru ( najwyższa forma guru). Powiedziano, że kiedy w umyśle powstaje uczucie wyzwolenia, taka osoba osiąga swojego Sadguru. Jest on guru w prawdziwym znaczeniu tego terminu, ponieważ jest On mostem pomiędzy Nirguna Brahma a Saguna Brahma, i jest w stanie nauczyć właściwej metody transformacji ze stanu manifestacji w tym świecie do nie zamanifestowanego stany Najwyższej Błogości. Jest to podstawowym procesem oddania.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze!
Powered by !JoomlaComment 3.26
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved." |