Musisz zawsze pamiętać, że twoja egzystencja nie jest tylko fizyczna. To zwierzęta są tymi, które jako podstawowy widza świat fizyczny, które walczą tylko o przetrwanie. Te zwierzęta, które żyją w dżungli konfrontują się ze strachem przed tygrysem, lwem, słoniem, wężem, insektami i towarzystwem innych okrutnych istot; natomiast te, które są poddane człowiekowi, takie jak koza, owca czy krowa, konfrontują się w ostatnim momencie swojego życia ze strachem bycia zamordowanym przez człowieka. Jest to więc zupełnie oczywiste, że życie zwierząt jest mniej bezpieczne.
„Hari.” „Papani harati ityarthe Hari”. Ten, który kradnie grzechy to Hari. Przypuśćmy człowiek, Pan W, popełnił wiele grzechów, ale po tym jak je popełnił stał się wielbicielem Pana, szczerym duchowym aspirantem. Co wówczas Parama Purusza robi? Parama Purusza poprosi go, aby oddał Mu swoje grzechy, by Ten mógł je oczyścić. Ale wielbiciel mówi: „ Nie, nie, nie. Oddam Ci wszystko, ale nie moje grzechy. To byłby kolejny grzech. Daj mi przejść przez reakcje moich własnych grzechów.” Ale Kosmiczna Istota, Parama Purusza, kocha tego chłopca, więc co On zrobi? Co to jest kradzież? Kradzieżą nazywa się branie czegoś bez pozwolenia właściciela. Więc co zrobi Parama Purusza? Weźmie grzechy człowieka bez pozwolenia, W Sanskrycie, kradzież to „harar”. Dlatego nazywa się Go „Hari.”
Życie ludzkie posiada trzy warstwy, innymi słowy funkcjonuje w trzech sferach. Pierwsza to sfera duchowa, druga to sfera psychiczna a trzecia to prymitywna sfera fizyczna. Dzisiaj rano podczas rozmowy z pewną osobą powiedziałem, że istoty ludzkie usuwają nieszczęścia w sferze duchowej własnym wysiłkiem; połączone z tym jest także błogosławieństwo wielkich osobowości oraz łaska Wszechmocnego Pana – Mahat krpayaeva Bhagavatkrpa’lesha’dva’ [„Dzięki błogosławieństwu zrealizowanych osobowości i maleńkiej odrobinie świętej łaski.”] Istoty ludzkie muszą podjąć szczery wysiłek. Wysiłek jest konieczny; wówczas wystarczy błogosławieństwo czy też łaska zrealizowanych osób i tylko maleńka odrobina wszechwiedzącej łaski. Wystarczy jedynie mały kawałek Kosmicznej łaski. Nie jest wcale potrzebna jej ogromna ilość.
1300 lat temu Indie dały życie wielkiemu Jinanamargii o imieniu Shankaracarya. Powiedział on, że spośród wszystkich dróg zbawienia najlepszym kierunkiem jest oddanie, czyli bhakti. Teraz czym jest bhakti?
Później, po znalezieniu się na ścieżce duchowej praktyki, człowiek musi skonfrontować się z przeszkodami i trudnościami z każdej strony. Nawet rodzina, przyjaciele i bliscy kreują trudności. Ale musi on wówczas walczyć przeciwko tym i innym przeszkodom, które przychodzą z różnych kierunków i poruszać się odważnie. Nikt nie może być wygrany bez walki: zwycięstwo bez walki jest nie do pomyślenia. Teraz powstaje pytanie „Kto jest gotów do walki?” Tylko bohater może walczyć. Ten kto unosi się ponad zwierzęcość może być nazwany „viira” lub bohater. Na tym etapie rozwoju nazywa Parama Puruszę „Viireshvara.” Dla wielbicieli, którzy osiągnęli etap bohatera, On nie jest już znany jako Pasupati. Taki wielbiciel nie może już więcej tolerować grzechu i niesprawiedliwości, i nigdy nie popełnia przestępstwa ani złego uczynku.
Powinieneś zawsze pamiętać, że są dwie rzeczy, których Parama Purusza zrobić nie może. Pierwszą jest to, że nie może stworzyć jeszcze jednego Parama Puruszy takiego jak On. Jeśli ktoś staje się tak wielki jak Parama Purusza, poprzez ideację na Nim, staje się Parama Puruszą; staje się jednym z Nim. Więc Parama Purusza pozostaje jeden i tylko jeden – nie podwójny. Po drugie, On nie może nienawidzić nikogo. Nawet jeśli życzyłby sobie tego, np. znienawidzić zatwardziałego grzesznika, nie ma takiej możliwości. Pod żadnym warunkiem nie może uczynić tych dwóch rzeczy.
